Zabawne reklamy

Łukasz ostatnio wylukał w TV nową reklamę Neostrady - tą z Sercem i Rozumem. Serce się nam bardziej podoba, jest takie zabawne, a dubbing to już ma znakomity!
Widzieliście?
Okazuje się - net twój friend wszystko Ci powie - że tych reklam jest więcej. Znalazłam na youtubie 3. Każda o innym produkcie TP SA. Wszystkie mają jakieś fajne momenty, ale trzeba przyznać, że ta Neostrady jest najlepsza.

Mimo, że to reklamy, to potrafią być udane. Z resztą reklamy od dawna są takimi mini-formami artystycznymi, o ile w ogóle ich twórcy mają odrobinkę polotu. Nie na darmo są organizowane te festiwale najlepszych reklam i nie na darmo autorzy reklam starają się zabłysnąć kreatywnością. Byle tylko przyciągnąć widzów, a wtedy marka się świetnie reklamuje, zapada w pamięci i jest rozpoznawalna.
Ostatnio - co było ciekawe - znalazłam w jakiejś gazecie czarną stronę z pomarańczowymi literami. Napis głosił, że firma nie musi tu umieszczać swojego logo, ani reklamować się żadnym hasłem, bo i tak każdy ją rozpozna patrząc na tą stronę. Było to ujęte jakoś tak, sens był właśnie taki. I co? Mieli rację. Była to oczywiście reklama Orange, a to prawda, że oni konsekwentnie trzymają się takiego zestawu reklamowego w prasie - czarne tło, pomarańczowe litery. Ich reklamy prasowe co prawda nigdy najlepsze nie były, ale jeśli chodzi o charaktrystyczność - owszem, bardzo typowe i konsekwentnie identyczne. I rozpoznawalne. Tyle, że ani zabawne, ani fajne, ani ciekawe. No ale powiedzmy, że w jakiś sposób swoją rolę spełniają.

No to teraz coś zabawnego i fajnego. Dobrej zabawy! :)

Orfeusz i Eurydyka w wydaniu Kamisio

Moja utalentowana siostra robi na swojej uczelni bardzo dziwaczne projekty. Niektóre rozumiem, inne nie. Jedne do mnie trafiają inne nie. Wszystkie są bardzo pracochłonne, czasochłonne i wymagają od Kamisio zaangażowania. Cichaczem powiem, że razem z Kamisio angażuje się w nie jej Piotruś Pan.
W ogóle studia mojej siostry są dla mnie zaskakujące. I naprawdę zdumiewa mnie to, co młodzi plastycy wszelakiej maści potrafią zrobić. A już techniki, jakimi to robią!? Powiedzmy krótko, że są bardzo niecodzienne.
Na przykład polerowanie metalowych tabliczek do lustrzanej gładkości. Własnoręcznie. Pastą polerską. Swoimi palcami, niemalże swoją skórą na palcach. Ale ok - sztuka wymaga poświęceń.
Bardzo mi się podobają te owoce twórczości Kamisio.

A teraz zademonstruję wszem i wobec, jak moja pełna fantazji siostra zrobiła bajeczkę. O Orfeuszu i Eurydyce. Własnoręcznie, bo że to animowanka, to nie trzeba się sugerować, że od razu technika komputerowa i te sprawy. Nie nie nie! Własnoręcznie.
Dobrej zabawy! Mi się bardzo podobało! :)

Od Lalki do Ziemi obiecanej

I wysłuchałam całej "Lalki" B. Prusa, w wersji audiobook, przeczytanej przez Jarosława Gajewskiego. Do wczoraj Gajewski miał dla mnie bliżej niesprecyzowane imię na "J", w końcu Łukasz nauczył mnie, że to Jarosław.
Jarosław Gajewski przeczytał "Lalkę" genialnie! Jak jego się przyjemnie słuchało!! Mistrzostwo świata! Tak fajnie słuchało się też Sędrowskiego, Fronczewskiego, Zborowskiego i Anny Polony. Gajewski dołączył do czołówki czytaczy książek.
Bohaterowie "Lalki" w wydaniu Gajewskiego mieli każdy swój własny głos. Jak był Żyd, to Gajewski czytał po żydowsku, jak był Rzecki, to tak jak mówi stary człowiek, jak Wokulski, to tak dziarsko i tubalnie. Każdemu przypasował jakiś charakterystyczny i bardzo adekwatny sposób mówienia.
Łukasz śmiał się, że Gajewski czytał Żydów po żydowsku, Rzeckiego po rzecku, a Wokulskiego po wokulsku. :) Dokładnie tak!
Bardzo przyjemnie się tego słuchało, chociaż książka mnie trochę nudziła, a trochę drażniła na początku. No ale ja ogólnie nie lubię takich bohaterów, co sami nie wiedzą, co sami chcą od życia. Potem jednak, kiedy wątki się rozwinęły i nabrały tempa, bardzo mnie ta lektura wciągnęła. A już najbardziej na sam koniec, kiedy się Wokulski panną Izabellą zdrażnił i przejrzał na oczy.
"Lalka" była momentami bardzo zabawna. Najbardziej podobał mi się Pamiętnik starego subiekta, z tymi prześmiesznymi komentarzami Ignacego Rzeckiego, który na starość zakochał się w pani Stawskiej. To były najciekawsze fragmenty. Rzecki się Prusowi udał wybitnie, najlepsza postać w całej książce.
Po "Lalce" przyszła pora na "Ziemię obiecaną" Reymonta. Czytali ją w radiu w programie 2gim, podobnie z resztą, jak "Lalkę".
"Ziemię obiecaną" czyta Malajkat. Niestety czyta średniawo. Sama książka jest bardzo fajna i wciąga mnie od samego początku, ale rzemiosło Malajkat trochę kaleczy.
Jednak aktor, który panuje nad swoim głosem, albo przynajmniej nie ma naleciałości, których nie potrafi kontrolować i który nie zaciąga zawsze na jedną nutę - to jest mistrz w swoim fachu.
A co ciekawe - w "Lalce" było mnóstwo informacji na temat cen, pieniędzy, wartości różnych rzeczy i można się było nieźle wyszkolić w tym, co za ile, na jaki procent i po ile chodziło w końcu XIX wieku. A "Ziemia obiecana" dzieje się w tych samych czasach i tak samo jest o robieniu interesów. I teraz mam już ogląd w sytuacji i jak mówią, że Borowiecki zarabiał 10 tys rubli na rok, to już wiem, co to w owych czasach znaczyło. I że wiele znaczyło.
Mam więc ciąg dalszy tej epoki, teraz z trochę innej perspektywy, bo "Lalka" była o handlu i wyższych sferach, a "Ziemia obiecana"o handlu i przemyśle w sferach kupieckich. Ale duch epoki trwa i przyznam, że mnie wciągnął.
Może potem przeczytam sobie "Rodzinę Połanieckich", która opowiada o tych samych czasach. Tak gwoli kontynuacji podróży w czasie do drugiej połowy XIX wieku.
A może ktoś to przeczytał i będę mogła sobie wysłuchać... :)

Znajomi

Zaczynam nienawidzić wszelkich portali społecznościowych. Drażni mnie to wysyłanie zaproszeń do grona znajomych przez osoby, których się w gruncie rzeczy nie zna. I co to jest za moda, ze jak ktoś mnie kojarzy z nazwiska, bo razem pracujemy, ale prywatnie nawet słowa nie zamieniliśmy, to i tak mi zaproszenie wyśle? Przecież my się nie znamy!
Wiem, że to można odczytać w stylu; zadzieram nosa, albo wymądrzam się, albo jestem nieużytek rolny. Każdy może to sobie zinterpretować, jak chce. Ale bywają takie przypadki, których się nie zna, bo się nie zna i nawet ma się niejaką niechęć do ich poznania.
Przez naszą firmę przewinął się taki jeden agent. Smutna sprawa z tą niby-znajomością. Pracowaliśmy w dwóch różnych miastach, ale codziennie prawie wydzwaniał do mnie z przeróżnymi tematami i trzeba było prowadzić go za rączkę, jak dziecko we mgle, albo tłumaczyć od podstaw, jak to wszystko działa, nie przymierzając, jak ten chłop tej krowie na miedzy.
Po jakiś dwóch miesiącach byłam w delegacji i kolega przewinął się przez horyzont, nawet siedzieliśmy w jednym pokoju przez godzinę na spotkaniu. Potem siedzieliśmy w drugim pokoju po spotkaniu. Nie przedstawił się, nie przywitał, nie zaszczycił mnie nawet spojrzeniem, które by sugerowało, że ma jakąkolwiek intencję zaprezentowania się i poznania mnie.
OK. Nie szkodzi. Ja wróciłam do LU, życie wróciło do normy, wróciliśmy do kontaktów telefonicznych i mailowych i zawracania mi głowy każdą pierdołą oraz tłumaczenia koledze każdego tematu od A do Z.
Po kolejnych kilku miesiącach znów pojechałam w delegację i znów kolega był na spotkaniu w tym samym pokoju. Długim spotkaniu i jeszcze dłuższym oczekiwaniu na spóźnione spotkanie, było więc mnóstwo czasu na zapoznanie się, tym bardziej, że nie byłam tam jedyną osobą, do której kolega wydzwaniał niemalże każdego dnia.
Kolega jednak nie był w najmniejszym stopniu zainteresowany nawiązaniem znajomości ani ze mną, ani z nikim innym. Zupełnie aspołecznie siedział przed laptopem, z ostentacyjnie założonymi słuchawkami na uszy i udawał bardzo zajętego.... oglądaniem filmów na youtube. A nad jego biurkiem, obok jego biurka, przed jego biurkiem, za jego plecami - stało, łaziło, gromadziło się całe mnóstwo osób, które miały z nim kontakt mailowy i telefoniczny.
No i takie to były nasze kontakty osobiste i taka to była znajomość na żywo. Hmm.. dlaczego mi się ciśnie na usta, że jej nie było?
Ale co? Kolega wysłał mi zaproszenie na facebooku do grona jego znajomych, czy może tam się wysyła, że chce się dołączyć do grona moich znajomych. Jakkolwiek.
Przyznam, że to zapytanie czy chcę potwierdzić, ze jest moim znajomym mnie rozbawiło.
Taa... co to za wspaniały mój znajomy! W najlepszym razie mogę powiedzieć, że miał do mnie nastawienie lekceważące i będzie to wielki eufemizm, bo w gruncie, to miał mnie w poważaniu.
Znajomości nie potwierdziłam.
Poza tym, że było ciekawe słyszeć jego pytania, które powodowały, że oczy otwierały mi się szeroko ze zdziwienia, jak można czymkolwiek managerować, skoro się nie zna podstaw, to nic więcej nas nie łączyło. I nic więcej nie mam do wspominania po tej znajomości.
Jedynie pocieszam się, że może to zapytanie na facebooku wysłało mu się jakoś automatycznie. Oni mają taką funkcjonalność, która inteligentnie ułatwia człowiekowi życie i podsuwa sama komu można wysłać zaproszenie do grona znajomych. Może to zrobił przez przypadek, niecelowo? Tylko to mnie pociesza, bo szczerze to trochę bezczelne tak kogoś jawnie ignorować, a potem wyszukiwać go na facebooku.
Ale, ale... Teraz mi przyszło na myśl, że nie mógł mnie zaprosić przez nieuwagę, bo przecież nie znał mojego maila prv, na którego mam to konto w facebooku! A facebook to po adresach mailowych ze skrzynki podsuwa zaproszenia do wysłania! Musiał mnie kolega wyszukać po imieniu i nazwisku! Zrobił więc to z premedytacją i w pełni świadomie! O nie!
O nie, moja idee fix na pocieszenie upadło. Ludzie jednak SĄ bezczelni!!

Nie jest tak źle

Wszyscy narzekają na maj, że brzydki, zimny deszczowy.
A mi się wydaje, że wszystko w normie. Od jakiegoś czasu maje mi się kojarzą głównie z brzydką pogodą. Pamiętam, że raz na studiach był upalny łikend majowy, ten na start miesiąca, a potem już tylko deszczowe przez ostatnią dekadę niemalże. Były jakieś przebłyski upałów, ale głównie deszcze.
Nie ma na co narzekać. Lubelszczyzna i tak podobno jest najbardziej słonecznym regionem. Coś w tym jest, bo często znajomi z Wawy mi piszą, że u nich pochmurno i deszcz, kiedy u nas świeci słońce i wcale brzydko nie jest.
Ten maj się zaczął paskudnie, samymi deszczami i chłodem. W połowie miesiąca deszcze nasiliły się tak, że lało, jak z cebra. Któregoś wtorku wróciliśmy do domu z Łukaszem w strugach deszczu. Woda nalała mi się górą do czółenek i mogłam sobie w moich czółenkach pływać, chociaż to nie takie czółenka do pływania po rzece.
Trochę się wtedy wkurzyłam, bo o ile kurtka była nieprzemakalna - taka sportowa, trekkingowa, co ma wodoodporność do jakiś 5 czy 10 bar, to jednak czółenka miałam zwykłe, eleganckie, skórzane, prawie nowe buciki! I co? Zamokły mi doszczętnie.
Na szczęście wyschły i nic im się nie stało, ale damskie czółenka na wysokim obcasie nie są przeznaczone do pływania na otwartej wodzie, więc nie bardzo im to musiało posłużyć mimo wszystko. Czyli mimo braku widocznych zniszczeń.
O tyle dobrze, że te potoki wody przelewające się po ulicach były stosunkowo czyste, bo świeże, dzięki czemu nie ubrudziły mi butów.
Teraz mamy słońce. I dlatego też od kilku dni da się grillować.
W Tesco zrobili gazetkę promocyjną o grillowaniu. Pomyślałam sobie, że to trochę niedelikatna reklama, zważywszy na te wszystkie pozalewane tereny, gdzie ludzie nie mają jak obiadu zjeść, bo im stoły w kuchniach pływają w brudnej wodzie. A co dopiero myśleć o grillu.
My zaliczyliśmy raz grilla u rodziców, pod blokiem nie bardzo jest jak grillować.
A boczek z grilla był pyszny. Przy tej okazji właśnie nasłuchałam się opowieści dziwnej treści, któe przytoczyłam. :)